Pacjentka rozpoczęła leczenie nakładkami ortodontycznymi w czerwcu (rok X) z planem na 4,5 miesiąca (9 kroków). Leczenie zakończyło się w listopadzie (rok X). W piątym miesiącu wykonano skan, na bazie którego wykonano plan na kolejne 4 nakładki w łuku górnym. Po ich noszeniu lekarz i pacjentka nie byli zadowoleni. Ponownie wykonano skan, na bazie którego wykonano dodatkowe 2 nakładki na łuk górny. Pacjentka nie nosiła ostatnich nakładek przez 2 tygodnie. W tym czasie nastąpił widoczny przez pacjentkę i lekarza nawrót częściowy wady. Firma nakładkowa wykonała 3 nakładki do korekty nawrotu wady. Lekarz zlecił powyższą analizę, gdy pacjentka była w trakcie noszenia tych nakładek.

Wykonano analizę wszystkich dostarczonych planów leczenia. Z analizy wizualizacji pierwotnego planu leczenia wynikało, że w celu uszeregowania zębów zaplanowano stripping. Przeanalizowano zakres wykonanego w rzeczywistości strippingu. Przeanalizowano ruchy każdego zęba, ze szczególnym uwzględnieniem d.11. Na planie leczenia wykonuje on rotację wokół długiej osi zęba. Lekarz otrzymał informację, że być może większe prawdopodobieństwo derotacji tego zęba miałoby miejsce, gdyby ruch zęba d. 11 byłby podzielony na etapy:

1. najpierw część mezjalna korony zostałaby przemieszczona dowargowo
2. następnie część dystalna korony wykonywałaby ruch dopodniebienny (lub odwrotna kolejność).

Z analizy skanu numer dwa i rezultatów osiągniętych po pierwszej części leczenia wnioskować można było, że istnieje prawdopodobieństwo, że zaplanowany stripping został wykonany w niepełnej wielkości. Zadano lekarzowi pytania:

• czy IPR został wykonany zgodnie z instrukcją?
• czy IPR został sprawdzony miarką, czyli dedykowanym do tego celu szczelinomierzem?

Do braku postępów leczenia przyczynić mogły się poniższe czynniki, np.:

1. Pacjent nie nosił nakładek zgodnie z instrukcją, czyli wskutek oznak braku pełnej ekspresji klinicznej leczenia nakładek.

Zwrócono uwagę na prawdopodobieństwo, że brak zaplanowanych i naklejonych attachmentów mógł mieć na to pośredni wpływ.

Z dalszych analiz wynika, że rezultaty drugiego zestawu noszonych nakładek, ocenione na bazie trzeciego skanu zębów, były dobre {sukces kliniczny}.

Finishing zaplanowany na bazie trzeciego skanu miał uzasadnienie w aspekcie projektu i możliwości jego ekspresji klinicznej. Jedynie co można było wziąć pod uwagę na tym etapie, to tzw. nadkorekty. Jest to ogólnie praktykowane postępowanie przy np. dużych derotacjach zębów, np. wówczas gdy pacjent nie nosi retencji.

Pytania:

Czy możliwe jest ponowne przesunięcie zębów w tak krótkim czasie?

Czy pacjentka musi nosić retencję dożywotnio?

• Wykonywanie strippingu zębów zgodnie z informacjami umieszczonymi w dostarczonym cyfrowym planie leczenia.
• Projektowanie i naklejanie attachmentów na zębach, które potrzebują większej powierzchni styku z nakładką w celu np. bardziej precyzyjnego ruchu.
• Egzekwowanie noszenia 22h/dobę nakładek przez pacjenta.
• Wyleczyć nawrót wady i założyć najsilniejszą z możliwych retencję.
• Kontrolować leczenie nakładkami i wyznaczyć wizyty kontrolne retencji.

1. Bardzo ważny jest stripping zębów, należy wykonać go w rekomendowanym zakresie i przed wskazanym określonym numerem nakładki.
2. Istotne w derotacji zębów jest uwzględnienie i zaplanowanie tzw. nadkorekty zakresu ruchów zębów.
3. Nawrót wady zgryzu, nawet w obrębie 1-2 zębów, kwalifikuje się do ponownego leczenia nakładkami lub aparatem stałym.
4. Forma retencji dobierana jest zarówno w odniesieniu do wyleczonej wady zgryzu, jak również stylu życia pacjenta i jego współpracy.
5. Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że nie każdy pacjent i nie każda wada zgryzu kwalifikuje się na retencję nakładkową.

• Pokazanie przyczyn, które doprowadziły do potrzeby wykonania kilku skanów zębów i kilku setów nakładek dodatkowych w celu wyleczenia pacjentki, zwiększając koszty.
• Zobrazowanie zależności pomiędzy: jakością strippingu, obecnością attachmentów, współpracą z pacjentem, a rezultatami leczenia nakładkami.
• Wskazanie zależności w doborze formy i czasu noszenia retencji.