Czy zgryz głęboki u tego pacjenta warto leczyć nakładkami?
Pakiet Konsultacji
Gold 1
Zlecenie
Lekarz w trakcie dobierania najlepszej metody leczenia dla pacjenta ze zgryzem głębokim zlecił konsultację przypadku, pisząc: „Proszę o rekomendację modyfikacji wykonanego planu leczenia z konsultacją. Proszę o opinię, czy zdecydować się na leczenie nakładkowe, czy klasyczne leczenie ortodontyczne u tego pacjenta.”
Czas realizacji
7 dni roboczych
Konsultacja
Ocenie poddano pierwszy cyfrowy plan leczenia, jaki lekarz otrzymał po wysłaniu skanów i opisu celu leczenia do firmy nakładkowej. Lekarz posiadał doświadczenie w leczeniu aparatami stałymi, ale nie miał na tyle doświadczenia w leczeniu nakładkami, by samodzielnie zdecydować o wyborze metody leczenia wady zgryzu. W związku z powyższym wykonano szczegółową analizę planu leczenia. Podzielono go na ruchy konkretnych zębów, sekwencje ruchów oraz prawdopodobieństwo możliwości zajścia tych ruchów w jamie ustnej. Konsultację wzbogacono o ryciny i rekomendacje postępowania.
Wybrane ryciny z konsultacji
Opis przypadku
Zgryz głęboki w leczeniu nakładkami ortodontycznymi, jaki został zdiagnozowany u pacjenta, jest relatywnie trudną wadą do wyleczenia jedynie przy pomocy tego typu aparatu. W konsultacji omówiono trudności, na jakie może natrafić lekarz prowadzący, decydujący się na leczenie alignerami omawianego pacjenta. Wyjaśniono, że w przypadku wykonywania intruzji zębów przednich szczęki, nakładki powinny być bardzo dobrze zakotwiczone. Oznacza to np. zastosowanie dużych attachmentów na wszystkich bocznych zębach oraz najlepiej brak ruchów zębów bocznych podczas intruzji segmentu przedniego. W zgryzie głębokim, jaki widoczny jest u omawianego pacjenta, wskazane byłoby zastosowanie mikroimplantów ortodontycznych. Lekarz otrzymał instrukcje, jak wykonuje się procedurę, której rezultatem jest intruzja zębów przednich górnych (kombinacja ruchów). Jeśli zgryz głęboki miałby być częściowo leczony poprzez ekstruzję zębów bocznych, to należy zdawać sobie sprawę, że ekstruzja trzonowców żuchwy może u omawianego pacjenta zajść w niewystarczającym zakresie. Ekstruzja zębów bocznych szczęki jest również bardzo ciężko do osiągnięcia w zakresie wystarczającym do wyleczenia tego pacjenta. W konsultacji opisaliśmy, że w łuku górnym zwraca uwagę ustawienie zęba 13. Jego derotacja i częściowe ustawienie poza łukiem wymaga dodatkowego dużego nakładu pracy oraz zaplanowania bardzo precyzyjnych ruchów, jak również zaplanowania adekwatnego strippingu zębów (IPR). Bywa, że takie zęby do poprawnego ustawienia potrzebują wsparcia ruchów w postaci elementów dodatkowych. Dlatego w dolnym łuku należy zastosować bardzo precyzyjne attachmenty na siekaczach. Należy również podjąć decyzję o postępowaniu w odniesieniu do zęba 45.
Rekomendacje
- Zmodyfikować cyfrowy plan leczenia w zakresie omawianych zębów i sekwencji ruchów.
- Wykonać podział planu leczenia na etapy, tak by móc łatwiej nadzorować postępy w leczeniu.
- Podjąć decyzję o sposobie leczenia zgryzu głębokiego (w jakim zakresie intruzje, ekstruzje, wychylenia zębów).
- Podjąć decyzję o możliwości zastosowania elementów dodatkowych, tj. miniimplanty czy wyciągi.
- Odbyć rozmowę z pacjentem o oczekiwaniach i wyjaśnić mu, dlaczego leczenie nakładkami jest relatywnie trudne.
- W przypadku wyboru nakładek do leczenia należy uzupełnić „Zgodę na leczenie” o wpis, że w razie potrzeby metoda leczenia zostanie zmieniona na aparat stały.
Wnioski
- Leczenie zgryzu głębokiego to jedna z trudniejszych wad zgryzu do wyleczenia samymi alignerami.
- Zakres ruchów w nakładkach powinien uwzględniać nadkorekty, ponieważ w zgryzie głębokim zarówno intruzja, jak i ekstruzja są relatywnie trudne do wykonania w założonym pierwotnie zakresie.
- Druga opinia medyczna jest wskazana i bardzo potrzebna przed podjęciem decyzji o leczeniu nakładkami wady zgryzu, jeśli nie ma się wystarczającej wiedzy i doświadczenia. Najważniejsze jest dobro i zdrowie pacjenta oraz świadoma decyzja wyboru narzędzia, jakim będzie leczony ortodontycznie pacjent.
Korzyści wynikające z konsultacji
Lekarz otrzymał szczegółowe opisowe rekomendacje postępowań w odniesieniu zarówno do konkretnych zębów, jak i sekwencji ruchów zębowych. Na rycinach zaznaczyliśmy miejsca, które opisaliśmy, tłumacząc, co warto wziąć pod uwagę przed podjęciem ostatecznej decyzji o metodzie leczenia pacjenta.
Konsultant napisał, że lekarz m.in.:
- z początkującym doświadczeniem,
- z brakiem wyleczonego nakładkami zgryzu głębokiego,
- z brakiem doświadczenia w leczeniu zęba ustawionego poza łukiem zębowym,
- jak również bez doświadczenia w dystalizacji zębów w żuchwie,
warto by odstąpił od decyzji leczenia pacjenta z tego typu zgryzu alignerami. Wyjaśniono, że leczenie takie może przysporzyć bardzo wiele trudności, frustracji, a w konsekwencji zniechęcić do dalszego rozwoju i kształcenia się w leczeniu nakładkami.
Konsultant podkreślił, że w leczeniu alignerami jednym z ważniejszych etapów jest selekcja pacjenta. Nie każdy pacjent, któremu wykonuje się cyfrowy plan leczenia, będzie zakwalifikowany do leczenia alignerami. Raz powodem takiej decyzji będzie wada zgryzu, innym razem brak doświadczenia lekarza, czy nawet styl życia pacjenta. Warto wyciągać wnioski na bazie leczeń innych lekarzy.
Lekarz zlecający konsultację przyjął z wdzięcznością wszystkie rady. Prawdopodobnie nie podjął się leczenia omawianego pacjenta.
