Dehiscencja kości wyrostka zębodołowego.
Czy podczas terapii nakładkami ortodontycznymi mogło dojść do przemieszczenia korzenia zęba 11 poza blaszkę wargową wyrostka zębodołowego ?
Pakiet Konsultacji
Silver 1
Czas realizacji
8 dni roboczych
Konsultacja
Konsultacja zawierała analizę Cyfrowego Planu Leczenia, którym był leczony pacjent. Na dodatkowe zlecenie lekarza przeprowadzono częściową analizę badania CBCT, zdjęcia panoramicznego, cefalometrycznego oraz zdjęć fotograficznych wewnątrzustnych przed i po leczeniu.
Ze względu na zdiagnozowanie patologii kostnej, jaką jest dehiscencja kości wyrostka zębodołowego (w tym przypadku bez recesji dziąsła), przed podjęciem się analizy przeprowadzono rozmowę telefoniczną z lekarzem. Dokumentację uzupełniono informacjami ustnymi od lekarza, takimi jak np.: stan przyzębia pacjenta przed leczeniem, wystąpienie urazów w przeszłości, współpraca z pacjentem, doświadczenie lekarza w leczeniu nakładkami. Po zebraniu wszelkich niezbędnych informacji podjęto się analizy dostarczonego materiału.
Wykonano ewaluację zaproponowanych sekwencji ruchów zębowych w dostarczonym planie 3D. Wzięto pod uwagę liczne przyczyny mogące doprowadzić do dehiscencji kostnej w omawianej okolicy, jak również przeanalizowano możliwość jej obecności jeszcze przed podjęciem leczenia. Odpowiedziano na wszystkie pytania dentysty w formie pisemnej oraz ustnej.
Wybrane ryciny z konsultacji
Opis przypadku
Analiza jednej z teorii danej sytuacji okazała się być zaskakująca, zarówno dla lekarza zlecającego, jak i dla lekarza konsultującego. W wywiadzie stomatologicznym znajdowały się wpisy, że pacjent przed leczeniem nakładkami miał usuwany ząb, siekacz boczny górny. Prawdopodobnie (jedna z ocenianych teorii) mogło dojść do rzadko spotykanej sytuacji. Ząb d. 12 usunięto przed leczeniem nakładkami z powodu m.in. stanu zapalnego w okolicy korzenia. Stan zapalny, lecz niezdiagnozowany, mógł wystąpić w regionie korzenia d.11. Przemieszczanie zębów w kości ze stanem zapalnym (nawet na poziomie radiologicznie, czy klinicznie nie do zdjagnozowania) może wiązać się z nietypową reakcją kości, np. jej przyspieszoną lub nieadekwatnej wielkości resorpcją. Ewaluacja cyfrowego planu leczenia skierowana była w kierunku standardowych zakresów ruchów zębowych, które wymagają standardowych wizyt kontrolnych. Na wizytach należy regularnie badać m.in. stan wyrostka zębodołowego w okolicach okolowierzchołkowych wszystkich zębów. W dostarczonym analizowanym planie nie uwzględniono zmian anatomicznych w kości, jakie mogły zajść po ekstrakcji zęba sąsiedniego.
Rekomendacje
Zalecenia:
- Natychmiast zatrzymać proces leczenia nakładkami ortodontycznymi.
- W przypadku dehiscencji kostnej wyrostka zębodołowego należy znaleźć najbardziej prawdopodobną przyczynę jej powstania.
- Poinformować pacjenta o zdiagnozowanej sytuacji klinicznej.
- Podjąć decyzję o dalszym postępowaniu (w konsultacji opisano kilka możliwych opcji).
- Przed podjęciem się leczenia nakładkami poznać powód ekstrakcji każdego z zębów.
- Upewnić się, że zęby przemieszczane ortodontycznie nie mają ognisk stanów zapalnych w tkankach przyzębia.
- Uwzględnić w planie leczenia zmiany w wysokości i szerokości wyrostka zębodołowego, jakie następują po ekstrakcji zęba. Zęby przyległe do luki poekstrakcyjnej należy szczególnie monitorować.
Wnioski
Przed przystąpieniem do leczenia nakładkami ortodontycznym wykonuje się pełną diagnostykę ogólnostomatologiczną, w tym przesiewowe badanie periodontologiczne. Powody i czas ekstrakcji zębów powinny być uwzględnione przed decyzją i zakresem przemieszczeń zębowych.
Przy podejrzeniu wystąpienia dehiscencji kostnej wyrostka zębodołowego należy natychmiast zatrzymać proces leczenia nakładkami ortodontycznymi. Holistyczna analiza stanu klinicznego wyrostka zębodołowego w danym miejscu powinna być przeprowadzona na bazie aktualnych wytycznych, w tym szczegółowej analizie CBCT (jeśli jest wskazanie) oraz badania periodontologicznego.
Dalsze postępowania kliniczne warto zaplanować na podstawie dostępnej literatury medycznej, jak również doświadczeń dentystów praktyków w tym chirurgów stomatologicznych i peridontologów.
Decyzja dalszego postępowania powinna być przedstawiona pacjentowi w sposób przystępny i zrozumiały. Warto tzw. „trudne” rozmowy przećwiczyć przed ich przebiegiem.
Korzyści wynikające z konsultacji
Lekarz otrzymał wsparcie kliniczne i decyzyjne w bardzo trudnej sytuacji, redukując tym samym poziom swojego stresu. Liczne wskazówki jak zachować się w podobnej sytuacji w przyszłości pomogą mu znaleźć prawidłowe rozwiązania. Lekarz otrzymał listę rekomendowanych artykułów, oraz przykłady postępowań chirurgów stomatologicznych i periodontologów. Mając do wyboru kilka możliwych postępowań, o części z nich dentysta nie zdawał sobie sprawy. Dodatkowo przećwiczono z lekarzem jak poprowadzić rozmowę z pacjentem.
W pakiecie Silver, lekarz nie tylko uzyskał wyjaśnienia i wsparcie kliniczne które oczekiwał, ale otrzymał również konsultację z komunikacji przeprowadzania trudnych rozmów z pacjentami. Wdzięczność lekarza była wielka. Satysfakcja konsultanta jeszcze większa.
